01 noviembre 2011

Escarchándome por dentro.

¿Que hacer cuando no tienes donde ir, que hacer, ni que decir?
Mantenerse inerte sin saber como actuar.


Fuese bella dama, pura y limpia,
sin dolores ni pudores.
Mi Incertidumbre
Porque escribir ahora y no escribir ayer?
¿Porque ayer querer y hoy no poder?
¿Porque llorar hoy y reír ayer?
¿Porque cruzamos la linea que nos conduce al perder?
¿Porque no mantenernos en el "erase una vez"?
¿Porque hay tantas cosas que yo no saber.
y mucha otras tantas que aún ver no creer?


¿Porque irme lejos si aquí se está bien?
¿Porque dormir sabiendo que no va a desaparecer?
¿Porque desear besarle si no va a querer?
¿Porque amarrar algo que no querrá volver?
¿Porque seguir preguntando si nadie va a responder?
¿Porque yo no saber y tener que envejecer?
¿PORQUE ALGO BLANCO Y NEGRO NO SIEMPRE ESTÁN BIEN?

12 octubre 2011

Y pasa y pasa...

Sentada,
mientras miraba
cada mañana
al fracaso pasar.
                              Cayendo día a día
                              sin intentar gobernar;
                              Bajando otro escalón
                              sin intentarme agarrar;
                              Soñando cada instante
                              que todo cambiará.
                                                                   Avanzando hacia la nada
                                                                   inventando otra mentira,
                                                                   cosechando mi ignorancia,
                                                                   respaldando su fragancia.

13 junio 2011

Y mi mente...

Adicta a una esperanza.
A la espera por culpa de la comparación.
Comparadora inconformista de tenerlo "todo" y querer aún más.
Envidiosa de estupideces que sobre valoro y me hacen dudar.
Nunca es suficiente.
Nunca ha sido bueno crear montañas de arena que te sepultarán si no paras de comparar.

15 mayo 2011

Amigos...

Cuando.. no sabes quienes son, cuando lo son, donde están, para que son, que son, si lo son, etc...
Es cuando me pregunto.. ¿Quien soy yo?

05 mayo 2011

Quiero despedirme de todo lo malo.

"No dejes para mañana lo que puedes hacer hoy"
- Primero has aquello que no te gusta y después tendrás chance para hacer todo lo que te gusta.
- Que primero me suelten la mala noticia para después quedarme con el dulce sabor de la buena.


No digas mañana lo que puedes decir hoy, porque quizá mañana no lo puedas decir o no lo puedas decir jamás. Ya no por nadie sino por ti.

Quizá mañana no lo quiera oír. Quizá mañana .... ya no esté aquí.

... porque de sueños no se puede vivir.

Vivimos en un sueño dorado
lleno de luz y color.
Sueño que fue derrumbado
por el callar y el temor.


Hoy ya todo ha terminado
todo en el olvido quedó.
Gratos momentos vividos
el tiempo se los llevó.


Otro amanecer comienza,
otro nuevo día vendrá
y nuevamente la vida
me enfrenta con la la verdad.


Una verdad que me dice
que él a mi lado no está
una verdad que me dice
que lo tengo que olvidar.

03 mayo 2011

Dolent joc del destí

Comença el dia
dins del llit
i al aixecar-te
s'acaba la nit.

Amb els ulls tancats
intentant somiar
que la nit no ha acabat
per tal de no ser cegats.

De sobte
ho recordo tot
sobtadament
estimo a tots.

Ja està,
m'he decidit
s'ha acabat el somiar,
s'ha acabat el dormir.

Obro els ulls,
em trobo freda i despullada,
no se on soc,
estic desorientada.

Tot es fosc,
no hi ha res al meu voltant
tot es silenciós,
que està passant?


S'escolta un plor llunyà
tot s'aclareix.

Veig la mare plorant,
però,
Per què?
No ho sé.

Vull moure'em,
però no puc
vull cridar,
però no tinc veu.

Un sentiment de tristessa
m'emplena,
una sensació de lleugeresa
m'envolta.

Una veu dolça i càlida em diu:
"És la teva fi".
faig un esforç...
             per respirar...
                       una mica d'aire..........però.........
No puc!

Només sento el meu cor que es para
i m'adono
que no tinc cap altre sensació
més que el de llibertat
i en un sospir
una llum molt forta em porta a l'altra vida.
TOT S'HA ACABAT.

02 mayo 2011

Duele pero se alivia.

El amor duele.
Y no sabes como duele hasta que lloras por él. Porque el único método que encuentras para apaciguar ese dolor es el de destilar lágrimas. Pero también hace sentirse bien, porque reconforta saber que cada una de esas lágrimas son puras y lo transparentan a uno mismo.
Es uno de los instantes en los que corazón, cuerpo y alma se reúnen y se muestran tal y como son. En el que uno se desenmascara ante si mismo.





. . . . . y. . .  al final, siempre me deja una sonrisa =)
Realmente, considero al amor como un sentimiento hermoso y magnifico.




Y después de llorar... solo queda    REÍR      ;-)

Un.... Adiós!

Un dibujo más, un dibujo menos.
Un recuerdo más y una vida menos.


Porque la distancia nace cuando se acaba el amor.

En medio de otra noche de indecisión
y en presencia de la Luna, tubo lugar Un .... 

28 abril 2011

Arrepentimiento

Hoy igual que ayer, arrepentimiento,
nos encontramos en constantes momentos,
tropezando con lo que quiero
y rechazándolo al mismo tiempo.

Tiempo,
es él quien manda,
quien cuando quiere se acaba
y te desgarra el alma.

Alma,
el alma de esa vida,
que ayer anhelaba,
pero hoy ni miraba.



Mirando mi reflejo,
aquel de mis recuerdos,
percibo como  ...........


Basta ya arrepentimiento y disfruta del momento,
vaya a ser que MI TIEMPO no me observe desde lejos.


 .arrepentimiento de lo no hecho se acabó.

26 abril 2011

Dicen que........

Lo encontre, lo copié y aquí loo pegué!


Y dicen que al mal tiempo buena cara, que después de la tormenta siempre llega la calma, pero que al fin y al cabo las cosas nunca cambian.
Que todo lo que sube baja, pero que agua que pasa no mueve molinos.
Que quien no arriesga no gana, que quien la sigue la consigue.. y ya que estamos dicho sea de paso que por la noche todos los gatos son pardos.
También dicen que todo el mundo merece una segunda oportunidad, pero que segundas partes nunca fueron buenas; que quien tiene boca se equivoca y que rectificar es de sabios.
Que querer es poder y hace más quien quiere que quien puede, pero que quien todo lo quiere todo lo pierde, además que de donde no hay no se puede sacar.
Que más vale pájaro en mano que cientos volando y malo conocido que bueno por conocer, pero que pájaro que vuela a la cazuela.
Que no por mucho madrugar amanece más temprano, pero que a quien madruga Dios le ayuda.
Que si te pica te rascas, que todo lo que escuece cura y que muerto el perro se acaba la rabia.
Que no hay mas ciego que el que no quiere ver, que a palabras necias oídos sordos pero que a buen entendedor pocas palabras bastan.
Que la mejor defensa es un buen ataque, pero que el culpable es el primero en tirar la piedra; pero que ya es conocido por todos eso de que se tira la piedra y se esconde la mano y es que quien calla otorga.
Que das la mano y te cogen el brazo, que la confianza da asco.
Y que quien no corre vuela, que ya se sabe que las apariencias engañan y que por supuesto que no es oro todo lo que reluce.
Y mira que quieres que te diga si quien avisa no es traidor, que si te e visto no me acuerdo, y que a rey muerto rey puesto.
Que más vale solo que mal acompañado..



Pero, que dices tu? Y que digo yo?

20 abril 2011

un final, un nuevo comienzo.

y finalmente, con un último suspiro..... decide hacer mutis por la puerta de atrás sin haber llegado a proclamar en voz alta, las palabras del baúl que nunca más abrirá.

14 abril 2011

HANDicap

Two days ago.......
11/04/2011


No hay porque creer que todo es o va mal,
Porque según el pensamiento de mi gran "filósofo" es:

"SIEMPRE PODRÍA SER PEOR"


Así que, como también suele decir: que todo sean "Jerez y rizas!"


THANKS!

11 abril 2011

Publicado

Es la primera vez que lo publico en Facebook, la verdad. Pero yo se mis motivos.


Mensaje:
- No quiero llamar la atención, solo quiero que sepáis que ya he sido bastante ingenua últimamente y que ya basta.
- No tengo celos de nadie, en realidad me alegro en cierta forma.
- No saquéis vuestras propias conclusiones, pues muchas de ellas so erróneas.
- Si tenéis algo que decirme, decidmelo y basta.
- No intentéis ir de buenos ni de amigos ahora porque conmigo ya no os servirá.




Lo cierto, es que llevo tiempo sintiéndome fuera de vuestro algo.
y eso tampoco me ayudaba, pero bueno, quizá es que yo misma me lo he buscado.
Sabéis es fantástico ver como por un acto mio, por una derrota mía, por una tristeza mía, pueden llegar a ocurrir buenas cosas. Quizá eso es lo único que me reconforta. Ojalá sea suficiente para continuar bien.


Quizá me quede sin ciertos amig@s, pero quizá a veces es mejor hacer el borrón y cuenta nueva desde más abajo.


La verdad es que me gustaría escribir muchas cosas, pero lo que escribo no es nada harmonioso, así que quizás lo deje por unos instantes.

10 abril 2011

¿COMO?

¿Como lo podéis hacer tan fácil?
¿Como pasáis página tan rápido?
¿Como lográis cambiar vuestros sentimientos de la noche a la mañana?


Cuando ocurre esto, es cuando uno realmente se cuestiona la sinceridad del otro.


Hoy me tumbé para justamente no pensar en nada de esto, para despejarme y que no me pesase y me sirvió la verdad, pero al llegar la noche todo continuó su curso.


Cuando uno no está allí, todo sigue su curso, que coño, estoy aquí, aun estoy aquí y todo esta pasando en mi cara, TODOO...
Lo cierto es que es una putada, una verdadera putada.


Pero sabéis... espero que te vaya bien a ti y a ti y a ti. Si, si, si.
Va dedicado a tres personas, tres personas que han estado estos últimos meses bastante presentes en mi vida.
Que os vaya bien, que os vaya bien.


Aunque si os soy sincera, soy muy rencorosa.

Cuando se ocultan y te lo ocultan.

Se que ayer y esta mañana he estado bastante positiva y también es cierto que me he librado de algo bastante gordo.
¿Pero, sabéis cuando sentí que se os oculta algo? Cuando sentís que están ocurriendo cosas a vuestro alrededor, cosas que no veis, pero que sabéis.
Pues hoy ha sido así.


A la gente le gusta confesar lo que ocultan los demás, pero no lo que oculta uno mismo, QUE BONITO.


Lo que pasa es que no mola enterarse por otras bocas, ni por otras fuentes, siempre es preferible que ellos mismos te las cuenten.


Lo único, es que a pesar de esta angustia y especie de golpe que siento, continuo estando bien; aunque tiemblo un poco y tengo la garganta seca.

TARDE

Nunca es demasiado tarde & Nada es imposible.

Pero creo que hay cosas que es mejor dejarlas correr.

Muchas veces es la decisión más adecuada.


Hoy he descubierto el motivo de la tristeza que acarreaba. No era más que la sombra de una ilusión del pasado. Una sombra que conseguía entristecerme el alma y el corazón y con ello la vida.


Lo cierto es que nada era tan perfecto, pero aún así lo rememoraba como algo hermoso. Y en parte todo lo es en algún momento.


Hoy, con ello y con la brisa tan suave y perfecta de esta noche me he sentido libre, me he sentido bien, he descubierto que una simple brisa y sensación de libertad han provocado un sonreír en mi rostro.
Cierto que hay cosas que no me gustan, hay cosas que no me han salido bien ni tampoco como esperaba o deseaba. Pero, solo tengo diez décadas y media en cada brazo, así que a abrirlos y alzarlos para poder continuar desfrutando de esa ráfaga fresca de viento de cada noche.

07 marzo 2011

"A veces, escoger la vida es elegir la forma más dolorosa de morir."




Jajaja, que gracia, he buscado morir en Imágenes Google y me ha salido un libro del cual se ha hecho una película titulado "Veronika decide morir" de Paulo Coelho, quizá me lea el libro, pero por ahora, como no lo tengo a mano, me veré la película, quizá solo lleve mi nombre y mi deseo como título y no me sienta identificada en lo más mínimo, pero creo yo que no pierdo nada con verla. Ya comentaré que me ha parecido y si de repente he decidido continuar viviendo.
Quien sabe, quizás una película consiga influir en mi más que....... muchas otras cosas.



"¿Porque yo?", me preguntó alguien hoy.
"Yo puedo ayudarte", me confesó un crédulo.
"Tu puedes", comentan muchos.


¿Porque unos creen tanto y otros quieren tan poco?
¿Porque unos se culpabilizan mientras otros creen que la culpa es mía?


Realmente yo no se nada, pero es gracioso ver como muchos de vosotros creéis saber mucho.
La verdad es que os envidio pero solo a cierto grado. Os envidio porque os tenéis a vosotros mismos, os envidio porque un mundo sin mi continua siendo un mundo.
Pero en cambio, ahora mismo un mundo sin mi, no es nada, por muchos de vosotros que hayan.


Después de esto, quizá alguno que otro me llamará y me preguntará "¿que te ocurre?" y yo diré "nada, tonterías, ya se me ha pasado, tranqui". y por mucho que insistáis esa continuará siendo la frase que suelte. Así que no os agotéis preguntando queridos crédulos, incrédulos, positivos y etc.


Algo que no os he dicho, que por mucha envidia, no quita que hoy por hoy me encanta realmente veros y saber que sois felices, de verdad. Me gusta mucho.

24 febrero 2011

Nadie se percató.

Contemplo,
el desvanecer de su fragancia,
la atenuación de su vivo color,
su gradual desnudez.

Quizá sea que el olfato se ha acostumbrado.
Probablemente esta oscuridad palidezca su color.
Tal vez no sea más que despojo de peso innecesario.


Un día tras otro...

Resignada,
contemplo su deterioro.
Pues hoy, completamente arrugada y solo sosteniendo un pétalo,
muere . . . . . . . . . . . . . . . . . . . su cuerpo.

Puesto que ella murió días atrás al languidecer de su alma.


El brillo exterior no siempre es el reflejo instantáneo del interior.

31 enero 2011

Perdona y gracias....

Me advirtieron que esto ocurriría, pero siempre confié en que contigo no pasaría.
Me mostraste aquello que me perdía; que aquí en el mundo se ha de vivir día a día.
Conseguiste que por una vez más respirara y que no me ahogase en una almohada.
Una y mil risas se me plasmaron por tu presencia y tus palabras. Una sonrisa tuya siempre anhelaba más casi siempre escaseaban.
Quizá no fuí lo suficiente para ti, quizá no mostré las ganas que me dabas de vivir. Quizá me he vuelto a equivocar. Quizá, solo quizá no sabes quanto valor le daba a tu amistad.

Y hoy que comprendí esas cosas gracias a ti, vas y te apartas de mi.


Si me enseñaste a respirar que sentido tiene que ahora me quites el aire que me consiguia oxigenar.

Que sentido tiene continuar si también me has enseñado quan fácil todo se puede acabar.




att: Yo.

16 enero 2011

Y huyes.

Y mientras unas lágrimas bajan rosando un rostro, huyes bajo el balcón que construiste, a resguardarte de la lluvia.
Por que me desnudé ante ti y contemplaste con el vendaje que tu niebla te vendía.
Zapatos húmedos de gotas saladas no impiden tu paso tras otro.
Pasos que van creando nuevos charcos, que remojan y empapan el rostro oscuro que acecha tu corazón.



att: Yo

04 enero 2011

Llorar en balde, Amar en vano, Soñar para despertar.

Lloramos, lloramos mucho hasta llegar al punto de casi deshidratar por completo nuestros lagrimales.
Lloramos cuando alguien nos deja o cuando perdemos a alguien, lloramos cuando nos percatamos de haber cometido el mayor error de nuestras vidas.
Lloramos por ese amor que vemos que a acabado y que confiábamos que sería para siempre. Lloramos creyendo que cuando dejemos de llorar el dolor cesará.
No entiendo como podemos dejar que los hombres se nos metan en la cabeza hasta volvernos locas. Nos sentimos de maravilla cuando todo va bien y luego queremos que la tierra nos trague cuando ya no podemos tenerlos.
Ese es el instante en el que no se le encuentra el sentido a continuar viviendo sin esa otra persona y te duele aun más cuando ves que ella si es capaz de continuar. Es entonces cuando sientes que nada ha sido real, que nada tuvo sentido, que nada valió la pena, que esas lágrimas fueron derramadas en vano.
Realmente esas relaciones si son como los cuentos o películas en los que todo te parece bonito, te enternece y acabas llorando; pero luego vuelves al mundo y dejas atrás la película.